Hoe fijn is het om weer voor anker te liggen bij het eiland Culatra. Het is alsof je op je eigen onbewoonde eilandje woont.

We hebben hier inmiddels afscheid genomen van Harry en Margot waar we 3 jaar mee op gezeild hebben. Ik heb er maar niet te dramatisch over gedaan. Je weet nooit wanneer je elkaar weerziet.

Zo heerlijk de winter was qua zon en temperatuur, zo slecht is het voorjaar in de Algarve. Heel veel wind en heel veel regen. Maar elk nadeel hep se voordeel. Ik vang het regenwater op in emmers en zo houden we het weer langer vol zonder een marina in te hoeven. We liggen al weer ruim 3 weken voor anker op 1 volle watertank van 500 liter. Dat is toch knap!

Goed brood is moeilijk te krijgen in Portugal. In Portimão waren we verwend met ons kleine bakkertje, dat de heerlijkste bruine broden verkocht. Maar hier op Culatre is er niets lekkers te koop. Daarom is Louis weer begonnen met zelf brood bakken. Wat een zaligheid!

Ja hoor, vandaag de marina van Portimão verlaten op weg naar Ilha da Culatra. Altijd weer spannend na 6 maanden veilig in de haven.

We waren de havenpieren nog niet uit en daar begon het feest al. De motor koelde niet. Volgens de temperatuurmeter was de motor oververhit. Gelukkig stond er genoeg wind dus motor uit en zeilen en dan onderweg maar kijken of we het probleem zouden kunnen oplossen. Na een uurtje brainstormen, kwam Louis tot de conclusie dat de meter verkeerde waarden aangaf. Maar helemaal gerust ben je er niet op.

Na 8 uur kruisen in wind variërend van 12 tot 35 knopen, kwamen we in het pikkedonker bij Culatra aan. Vlak voordat we de zandbanken bij de ingang moesten passeren, hield de dieptemeter er mee op. Ik vroeg nog aan Louis of er iets in de pilot (boek met informatie over havens en ankerplaatsen) stond over ‘s nachts binnenvaren. Hij loog van niet. Soms is liegen goed.

Al onze door het marinaleven verwende spieren deden pijn van het rollen, hotsen en klotsen maar als je dan weer lekker achter je spijker (anker) ligt te dobberen dan is alles weer vergeten. Zoals een bekend zeilersspreekwoord zegt: zeilen is vreselijk om te doen maar leuk om gedaan te hebben.

Voor het eerst sinds we vertrokken heb ik weer eens samen muziek gemaakt met iemand en wel met Jeff from Liverpool. Eerst generale op de boot van Harry en Margot en afgelopen vrijdag opgetreden in de zeilersstamkroeg, Papa Jorge. Heel erg leuk!

Tijdens het tweede bezoek van Louis aan het Amphia ziekenhuis in Nederland, kreeg hij te horen dat zijn chirurg hem niet wil opereren. De kans op complicaties is te groot. Dat was even slikken maar we zullen het ermee moeten doen.

Inmiddels zijn we bijna klaar om Portimão marina te verlaten. Het reddingsvlot is getest en weer goed voor 3 jaar. Het vuurwerkpakket is besteld en de brandblussers zijn weggebracht voor keuring. De Portugese autoriteiten controleren de laatste tijd heel streng op deze zaken. Als één ervan niet up to date is, riskeer je een boete van €500,00. Ze hebben geld nodig.

Gisteren heeft een duiker ons onderwaterschip schoongemaakt. We hoeven dus niet meer de kant op daarvoor en dat scheelt ons honderden eurotjes. Hij vond de aangroei erg meevallen na 2 jaar in het water.

En nog een paar verlate carnavalsfoto’s.

Louis is deze week naar Nederland voor de tweede serie onderzoeken en tests. Vrijdag krijgt hij daarvan de uitslag en hoort hij het verdere behandelplan.

In de tussentijd verblijven we nog steeds in de marina van Portimão. Het voordeel van deze stilstand is dat er dingen gebeuren die dan wel niet spectaculair zijn maar wel bijdragen aan de voortgang van onze plannen. De generator doet het weer en de verwarming is gerepareerd. Dat is heel prettig aangezien het hier ‘s nachts erg koud is (niet lachen, Nederlanders). Soms ligt er zelfs ijs op de boot.

Iemand is er in geslaagd om onze stokoude radar, waar we erg aan gehecht zijn, aan de praat te krijgen. Dat is knap want er zijn bijna geen onderdelen meer voor te krijgen en haast niemand weet nog hoe zo’n ding in elkaar zit. Een werkende radar is toch wel goed voor de gemoedsrust als je in dikke mist terechtkomt.

En ik heb onze bijboot schoongemaakt na anderhalf jaar. Er groeide een ware zeetuin onder met mosselen, garnalen en tientallen andere organismen waarvan ik de namen niet ken. Geen wonder dat we geen snelheid meer door het water maakten.

Eigenlijk kan ik niet zeilen. Louis is de zeiler en ik heb zo mijn eigen nautische kwaliteiten zoals navigeren en omgaan met touw.

Sinds kort hebben we Nederlandse buren, Arie en Caroline en hun kinderen Amy (10) en Robbie (4), op hun zelfgebouwde trimaran Hunky Dory. Op nieuwjaarsdag besloten zij aan de overkant van de baai voor anker te gaan om een dagje aan het strand te vertoeven. Het was zulk lekker weer. Ik had daar ook veel zin in en mocht met ze mee. Arie is een zeiler in hart en nieren en in plaats van een rubberboot met motor heeft hij een zeilend bijbootje. De meeste zeilers hebben in zoiets leren zeilen. Met Rita kan je je een foutje permitteren, ze is erg vergevingsgezind, maar met een klein zeilbootje wordt elke fout onmiddellijk afgestraft.

Ik besloot een poging te wagen. Er stond een lekker windje en ik zeilde heerlijk heen en weer. Het ging geweldig. Op een gegeven moment wilde ik terug zeilen naar de Hunky Dory. Ik moest gijpen, vergat de grootschoot los te gooien en sloeg meteen om tot groot vermaak van de kinderen. Deze fout zal ik in ieder geval niet nog een keer maken. De volgende keer gaat Louis me in onze bijboot begeleiden zodat ik niet in 7 zeeën tegelijk val.

De kortste dag is alweer bijna voorbij. De kerstversiering hangt en alle kaarten zijn verstuurd en mijn kerstsieraden zijn af. La maar komme die hap!

Kerstsetje.

 Op 23 november vertrok vanuit Portimão een Duitse vrouw, Janice Jakaite, met haar speciaal daarvoor ingerichte boot om de Atlantische oceaan over te roeien. Je kunt haar avonturen volgen op www.rowforsilence.com.  Er was verbazingwekkend weinig publiciteit voor het evenement. Misschien komt dat doordat ze lang niet de enige is die zoiets doet. Er was niet eens een fotograaf dus ze vroeg me of ik foto’s van haar vertrek wilde maken en opsturen naar Duitsland. Met alle plezier, natuurlijk, dus we begeleiden haar met de bijboot tot de pieren en zwaaiden haar uit. Ik zou niet met haar willen ruilen maar kan me wel voorstellen dat iemand zo’n droom heeft. Ik denk dat ze behoorlijk tot zichzelf zal komen in de 120 dagen die haar reis zal duren.

Het wil nog steeds niet lukken, het bloggen, sinds de verhuizing naar Sanoma maar ik probeer het maar weer eens. Vooral foto’s uploaden is een probleem dus het kan zijn dat die niet in dit bericht komen te staan.

Louis heeft besloten om zich toch weer in Nederland te laten behandelen. Hij is moed aan het verzamelen om een afspraak te maken. Het is natuurlijk niet iets om naar uit te kijken maar het moet gebeuren.

Dit alles neemt niet weg dat het hier nog steeds goed toeven is. Toevallig zijn onze zeilvrienden bijna allemaal schorpioen van sterrenbeeld dus het was party in november.